Uncategorized

Φύλλα Φθινοπωρινά


red-autumn-leaves-wallpaper

Ο Miles Davis και πάλι η αφορμή για τούτο εδώ το κείμενο.

Autumn Leaves και ακόμα και αν η ζέστη δεν λέει να υποχωρήσει η διάθεση έχει μπει σε φθινοπωρινή διάσταση.

Λίγο νωρίτερα απ’ ότι συνήθως…

και λίγο ηπιότερα ίσως…

Πιο γλυκές, ή μάλλον γλυκόπικρες, οι σκέψεις και τα συναισθήματα.

Όλα πιο στρογγυλεμένα, σίγουρα.

Ο μέσος όρος έχει λείψει καιρό τώρα και απ’ ότι φαίνεται η παρουσία του μόνο αναγκαία κρίνεται. Μέσος όρος συναισθηματικός, επαγγελματικός, κοινής λογικής. Έχουμε και εκλογές σε πολύ λίγες μέρες.

Τρίτο μνημόνιο και η στάση μου είναι μάλλον αδιάφορη για το γεγονός.

Αναμενόμενο ήταν άλλωστε.

Δεν ήταν;

Αυτές τις μέρες σκέφτομαι πολύ έντονα όλους εκείνους που στήριξαν τις ελπίδες τους στην πρώτη αριστερή κυβέρνηση. Ελπίδες ανάτασης, ανασυγκρότησης, ανασύνταξης εθνικής, κοινωνικής και προσωπικής…

Φρούδες ελπίδες στεριωμένες σε σαθρά θεμέλια, λαϊκισμού, συμπαιγνίας και ενδημικής μιζέριας και κακομοιριάς.

Δεν κρατώ, όμως, τόσο τις ελπίδες αυτές καθ’ αυτές, όσο την ανάγκη να υπάρξουν.

Και αυτή είναι πράγματι μια μεγάλη και βαθιά ανάγκη… υπαρξιακή…

Και για αυτήν κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν.

Μήπως όλοι μας δεν έχουμε αυτήν την ανάγκη, την αδημονία μη σου πω, από το ατομικό μας θαύμα;

Να κλείσουμε τα μάτια και να μας αγγίξει ο προσωπικός Θεός του καθενός;

Έστω και ένας άγγελός του…

Πολλοί άνθρωποι πίστεψαν στον Θεό τα τελευταία 6 χρόνια και άλλοι τόσοι, ίσως και περισσότεροι, απογοητεύτηκαν από την απουσία του και τελικά πείστηκαν για αυτήν.

Του Ίδιου ή ενός σημαδιού του…

Ο,τι απέμεινε, τώρα, είναι η υπομονή.

Περιδιαβαίνοντας το διαδίκτυο διάβασα μια ρήση που αποδίδεται στον J.R.R. Tolkien:

“How do you move on? You move on when your heart finally understands that there is no turning back.”

Δεν μπορώ να επιβεβαιώσω ότι είναι πράγματι του μεγάλου λογοτέχνη του φανταστικού, αλλά είναι απόλυτα αληθινή και to the point, όπως λένε στο χωριό μου.

Shit happens και τώρα είναι “αργά για δάκρυα Στέλλα”.

Και αν βαριέσαι την αυτοκριτική, δεν πειράζει.

Όλα στην ώρα τους.

Τώρα προέχει να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να επαναπροσδιορίσεις την ύπαρξή σου στον κόσμο.

Ένα είναι σίγουρο. Δεν υπάρχει επιστροφή.

Και επειδή, κατά τη γνώμη μου, T.I.N.A., έτσι πρέπει, μέσα από αυτό το πρίσμα να έρθεις σε επαφή με το μικρό παιδί μέσα σου και να δείτε από κοινού αν μπορεί ακόμα να φυτευτεί ο σπόρος μιας καινούριας ελπίδας.

Θα ήταν πραγματικά υπέροχο να μπορούσαμε να γυρίσουμε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις και να τα πιάσουμε όλα από την αρχή. Αλλά αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες του Adam Sandler.

Μακάρι οι ελπίδες να βρίσκονταν στο παρελθόν.

Μα ακόμα και αν όντως κάποιες από αυτές ξέμειναν εκεί, αυτό είναι πια κλειδωμένο…

Και μαζί με αυτό, όλα όσα, εκεί και τότε, προγραμματίσαμε ή ακόμα χειρότερα, λαχταρίσαμε και έμειναν τελικά ανεκπλήρωτα…

Ανεκπλήρωτα θα μείνουν…

Για καλό ή για κακό;

Δεν έχει σημασία…

Δεν υπάρχει επιστροφή φίλη μου και αν έχει δίκιο σε κάτι ο Tolkien είναι ότι η καρδιά πρώτα πρέπει να το παραδεχτεί.

Φθινόπωρο πια. Κιτρίνισαν  τα φύλλα. Έχουν και αυτά την ομορφιά τους, αλλά κιτρίνισαν πια και είναι έτοιμα να φύγουν στο επόμενο θρόισμα του ανέμου.

Και αν δεν το έχεις καταλάβει ακόμα…

Δεν είναι κύκλος, είναι σπείρα… 

Μοιάζει να είναι κύκλος, αλλά δεν είναι.

Είναι σπείρα…

Εκεί υπάρχει, ίσως, η ελπίδα. Αν όχι εκεί, τότε που;

Η καρδιά πρέπει πρώτα να το παραδεχτεί!

Και αν όχι πρώτα αυτή…

Έστω, τελευταία… 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s