Πολιτισμος

Κινηματογραφική Κριτική: 4ο MICRO μ Festival 2014


web_micro

Το 4o MICRO μ FESTIVAL έλαβε τέλος έχοντας να επιδείξει πολύ καλές συμμετοχές και μεγάλη προσέλευση θεατών στις σκοτεινές αίθουσες των εφτά πόλεων όπου έλαβε χώρα παράλληλα, χάρη στη βοήθεια της τεχνολογίας. Φέτος προβλήθηκαν δεκαπέντε ταινίες μικρού μήκους και το κινηματογραφικό πανηγύρι υπήρξε χορταστικό και άκρως ψυχαγωγικό για τους απανταχού σινεφίλ.

Παρακάτω η κινηματογραφική κριτική του υποφαινόμενου. Κριτικός κινηματογράφου δεν είμαι, αλλά με οδηγό το προσωπικό μου αισθητήριο και πολύ κέφι παραδίδω τις απόψεις μου.

Καλή ανάγνωση και σπεύσατε να εντοπίσετε τις ταινίες του φεστιβάλ!

 

1. Παγόβουνο

movies posters

Ο Στέφανος ύστερα από το θάνατο του αδερφού του από ναρκωτικά βιώνει την αναχώρηση από την πραγματικότητα. Η επιθυμία για εκδίκηση και το μίσος του για το βαποράκι που θεωρεί ότι φέρει την ευθύνη είναι ο τόπος του ψυχολογικού εγκλεισμού του. Ο σκηνοθέτης στην προσπάθειά του να μας δώσει την εικόνα της διαλυμένης προσωπικότητας του Στέφανου, μας τον παρουσιάζει ως τον υπέρβαρο (βουλιμικός εννοεί;) τύπο που πιστεύει στους «ψεκασμούς». Πρόκειται για ταινία με αρχή μέση και τέλος, αν και η επεξεργασία του χαρακτήρα του Στέφανου δεν είναι τελικά πειστική. Οι ερμηνευτικές υπερβολές και η σκηνοθετική και σεναριακή αδυναμία στην εμβάθυνση του προσωπικού δράματος του Στέφανου αδικούν μια κατά τ’ άλλα ενδιαφέρουσα ιστορία.

 

2. Εβίβα

2_A3-poster_web

Το ταξίδι δυο παλιόφιλων προς την κηδεία του τρίτου στο χωριό του. Ένα καθαρό road movie όπου μέσα σε 15 λεπτά γίνονται τα πάντα. Γέλιο, νοσταλγία, χαρμολύπη, στοχασμός και αναστοχασμός για αυτά που πέρασαν και γι’ αυτά που μένει να έρθουν μακριά από διδακτισμούς και ανούσιες επιτηδεύσεις. Το casting ιδιαίτερα εύστοχο με τον Πιατά να κλέβει την παράσταση ως τον βαριεστημένο ταβερνιάρη που προθυμοποιείται να… «ανατινάξει» το ταξίδι των δυο φίλων. Αναμφισβήτητα η πιο άρτια ταινία του φεστιβάλ. Πανέμορφες εικόνες, εύστοχο σενάριο, χωρίς κοιλιές και ερμηνείες ντελιριακές. Βεβαίως το ταξίδι είναι αυτό που έχει σημασία, αλλά με Κοτανίδη, Παναγιωτίδη και Πιατά… τι ταξίδι!

 

3. Θα Πάρω Μια Βαθιά Ανάσα Και Θα Σου Πω

3_Poster

Αιχμηρό σχόλιο to the point του Αλ. Χαντή για την αστική μοναξιά και την ελάχιστη ανθρωπιά που μπορεί να κάνει τη διαφορά στη ζωή ενός ανθρώπου που τα έχασε όλα, μαζί και τον εαυτό του. Τελικά όταν μια καυτή μέρα του Ιουλίου βλέπεις να κυκλοφορεί ένας συν-άνθρωπος με μπουφάν, γάντια και σκουφί, ίσως να μην είναι τόσο τρελός όσο φαίνεται και εσύ να μην είσαι τόσο μαλάκας και να αναρωτηθείς τι μπορεί να του συμβαίνει. Καμιά φορά μπορεί η εκκεντρικότητα να είναι και κραυγή αγωνίας για επαφή και επικοινωνία. Η μοναξιά είναι πάντα μεγαλύτερη και σφοδρότερη σε μια μεγαλούπολη. Εκεί ένας φίλος, μπορεί και να σου σώσει τη ζωή με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Με ένα ζεστό ρόφημα σε μια καλοκαιρινή μέρα. Αλλά αυτό είναι το καλό σενάριο…

 

4. The Exceptional Story of Jeremy Swindon

4_afisa-final

Το εσωτερικό ταξίδι στους σκοτεινούς λαβύρινθους του μυαλού ενός ανθρώπου ικανού για όλα. Ακόμα και για φόνο. Ο Μουμούρης δεμένος σε μια καρέκλα, αδυνατώντας να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από την φαντασία. Ο εφιάλτης του αποτρόπαιου εγκλήματος επιστρέφει ξανά και ξανά όντας ο ίδιος κλειδωμένος μέσα στην σκέψη του προσπαθώντας να δώσει απάντηση στο ερώτημα: Την σκότωσα ή όχι; Η πνιγηρή ατμόσφαιρα και τα σκοτεινά χρώματα κυριαρχούν σε αυτό το one man show, όπου ο έμπειρος Μουμούρης έχοντας ένα ισχνό σενάριο σηκώνει όλο το βάρος και επιτυγχάνει σε ικανοποιητικό βαθμό να αποδώσει τον ψυχολογικό βασανισμό του ήρωα… αν και δυστυχώς αυτό δεν είναι τελικά αρκετό.

 

5. Έλλη

5_ELI

Η Έλλη είναι η άνεργη της διπλανής πόρτας. Λαμπρές σπουδές, μεγαλωμένη με όνειρο της μεταπολιτευτικής ευημερίας παρακολουθεί μουδιασμένη την καταστροφή γύρω της και εντός της με χαρακτηριστική αδυναμία απάντησης. Μεγαλωμένη να αναμένει μια «τυπική» αλληλουχία ζωής, σχολείο, σπουδές, εργασία, κατανάλωση κτλ, είναι πρακτικά ανίκανη να αντιδράσει μπροστά στη βιαιότητα της οικονομικής κρίσης. Στιγματίζεται και λοιδορείται από την ίδια την οικογένειά της, η οποία αδυνατεί να αντιληφθεί το δράμα της κόρης και αδελφής. Αλλά αυτό είναι και το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Να μην αντιλαμβάνεται και να μην αποδέχεται την πραγματικότητα και την ανάγκη για αλλαγή. Ότι κάποτε όλα τα ωραία τελειώνουν ειδικά αυτά που χτίστηκαν με δανεικά. Από τη μια η Έλλη η οποία όντας σε ένα αδιέξοδο για το οποίο δεν ευθύνεται και από την άλλη μια οικογένεια σε παράκρουση που απαιτεί εδώ και τώρα, στην Ελλάδα του Μνημονίου, αυτά που «δικαιωματικά» ανέμενε στην Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων.

 

6. Ελεύθερη Βούληση

6_Poster FREE WILL gre

Η ταινία του Σωτηρόπουλου είναι κατά τη γνώμη μου ιδανικό ανάλογο της σημερινής Ελλάδας. Καλοφτιαγμένη, πολύ καλές ερμηνείες, τολμηρή, δεν μασάει τα λόγια της, με έναν Μπιμπίλα – έκπληξη να δίνει ρέστα και την ίδια στιγμή να αδικεί κατάφωρα τον ίδιο της τον εαυτό. Grandiose μηνύματα αντίστασης ενάντια σε έναν νεφελώδη, νεοφιλελεύθερο εχθρό, ο οποίος για τους δικούς του άγνωστους σαδιστικούς λόγους έχει εγκλωβίσει το ανθρώπινο γένος στο Matrix (sic). Η επιτυχία της εξουσίας είναι να σε πείσει ότι δεν υπάρχει. Αυτό θέλει να μας πει ο Σωτηρόπουλος και όλες οι θεωρίες συνομωσίας είναι πραγματικές. Αναρωτιέμαι, ο αναστοχασμός, η αυτοκριτική και η σκέψη πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση δεν είναι ίδιον του ελεύθερα σκεπτόμενου ανθρώπου; Αντίστροφη προπαγάνδα φιλοσοφικών επιδιώξεων, γυαλισμένη από έναν ικανό κινηματογραφιστή, και τελικά… ουδέν. Φωνασκίες αντι-προπαγάνδας, αλλά προπαγάνδα και οι ίδιες. Νομίζω ότι μέχρι και ο Αντόρνο το ίδιο θα έλεγε αγαπητέ κ. Σωτηρόπουλε, αν και σίγουρα εγώ νιώθω πιο κοντά στον Μπένγιαμιν!

 

7. 0619

7_0619 frame

Τα τρία λεπτά της ταινίας του Φελάνη αρκούν για να εξοργίσουν. Αν αυτός είναι ο σκοπός του σκηνοθέτη τότε μπράβο του γιατί πέτυχε το σκοπό του. Αν πάλι όντως θέλει να μας πείσει ότι για όλα τα κοινωνικά και οικονομικά δεινά της χώρας ευθύνεται ο εκπρόσωπος της αστικής τάξης που έχει το συνήθειο, όταν ακούει κραυγές αγωνίας, να βάζει ανέμελος τα πόδια πάνω στο τραπεζάκι (γνωστής σουηδικής εταιρείας;), ε τότε έχει πολύ δρόμο μπροστά του… γενικά πολύ δρόμο (sic).

 

8. Μαμά Βασίλισσα

8_motherqueen_3

Ο Wes Anderson είναι κάπου εκεί δίπλα στην σκηνοθέτιδα, βοηθός και μέντοράς της, η προσπάθεια της οποίας είναι σίγουρα αξιέπαινη. Τα παστέλ χρώματα και οι σουρεάλ χαρακτήρες σπάνε επιτυχώς την τρομακτικότητα της δυστοπικής παραβολής – σχόλιο στις υποσυνείδητες ποιότητες της εξουσίας και τη δύναμη της «γλυκιάς» επιβολής της. Αν και ορισμένες φορές έρχονται στο μυαλό του θεατή εικόνες από τις ταινίες των Ρέππα – Παπαθανασίου, το αποτέλεσμα αφήνει σίγουρα θετικές υποσχέσεις για τα επόμενα βήματα της Αναστασιάδου.

 

9. Σχέση Κατά

9_poster-festival

Ο Τοψαχαλίδης φτιάχνει με ελάχιστα μέσα και ισχνότατο σενάριο ένα εξάλεπτο σχόλιο πάνω στην αγωνία-τραγωδία του σημερινού Έλληνα να επιβιώσει μέσα στη βαρβαρότητα της οικονομικής κρίσης. Οι διάλογοι είναι σχηματικοί και οι ερμηνείες αναμενόμενα ερασιτεχνικές, αφού κανένας εκ των συμμετεχόντων δεν είναι επαγγελματίας ηθοποιός. Αυτή όμως είναι και η επιτυχία του Τοψαχαλίδη! Δημιουργεί ένα ταινιάκι «χειροτεχνικό», το οποίο λειτουργεί εξόχως συμβολικά, αν και ίσως θα έπρεπε αυτό να δοθεί πιο κομψά. Το μπουκάλι με το ουίσκι, η ειδοποίηση της κατάσχεσης, η καραμπίνα, ο ανάλγητος κλητήρας είναι σύμβολα απόγνωσης, εξαχρείωσης και αποκτήνωσης της ελληνικής κοινωνίας, όπου ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως στατιστική, ως όνομα πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί κατασχετηρίου. Η έλλειψη πλοκής και οι αδύναμες ερμηνείες είναι στοιχεία που δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία, εν προκειμένω. Κάποια πλάνα θα μπορούσαν να είχαν προσεχθεί περισσότερο, αλλά στο τέλος της ταινίας, ο στόχος του Τοψαχαλίδη, δηλαδή η απόδοση του συγκλονισμού της απόγνωσης μπροστά στην ολοκληρωτική ήττα του πρωταγωνιστή (που θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας) έχει επιτευχθεί.

 

10. Pray

10_PRAY Poster Final
Για ένα άγνωστο παράπτωμα μια νεαρή και γλυκιά κοπέλα καταδικάζεται σε… ενταφιασμό… κυριολεκτικό! Και όλοι, ακόμα και ο πατέρας της, το αντιμετωπίζουν ως κάτι απολύτως φυσιολογικό. Σχεδόν με απάθεια. Μόνο η ίδια κατανοεί το μέγεθος του παραλογισμού. Η απάθεια και η αδιαφορία της κοινωνίας και η αναντίρρητη αποδοχή της μοίρας είναι το θέμα της ταινίας της Πετράκη. Μέχρι εδώ όλα καλά. Ωραία πλάνα, λειτουργικό casting, αξιοπρεπείς ερμηνείες, καταπληκτικό το νεκροταφείο (κάπου στην Κέρκυρα) όπου γίνεται το γύρισμα. Αλλά η όλη ιδέα, αν και ενδιαφέρουσα, είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά. Καμιά ανάπτυξη χαρακτήρων, καμιά σπονδύλωση της ιστορίας. Ο παράλληλος δυστοπικός κόσμος της σκηνοθέτιδας αφήνει την αίσθηση του ανολοκλήρωτου, εν τέλει του άδειου. Θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά περισσότερα στα 18 λεπτά της ταινίας ή θα μπορούσαν να μην είναι 18.

 

11. Για Πάντα Νύχτα

11_poster small forever night

Γυναίκα ξυπνά με αμνησία. Δεν ξέρει που είναι, ούτε ποια είναι. Παραφρονεί, παραληρεί, φαντασιώνεται, ληστεύεται, δολοφονείται και στο τέλος γίνεται βαμπίρ. Αρχικά ουάου! Πρόκειται για θριλεράκι, το οποίο δεν πέφτει στην παγίδα να πάρει στα σοβαρά τον εαυτό του και αυτό ανήκει στα υπέρ του. Έντονο στυλιζάρισμα, ειδικά στις σκηνές καταδίωξης και βίας. Ο μύθος των βαμπίρ καλά κρατεί αν και έχει αρχίσει να κουράζει. Ο Κατσιμίχας σκηνοθετεί με νεύρο και η αλήθεια είναι ότι δείχνει να χειρίζεται επαρκώς τα διάφορα σκηνοθετικά ευρήματα. Σπάει πλάκα και ο ίδιος και οι συντελεστές της ταινίας, οι οποίοι φαίνεται ότι γουστάρουν την εμπειρία και τελικά περνάνε καλά και αυτοί και εμείς. Άραγε θα υπάρξει και σίκουελ;

 

12. διEXIsT

12_afisa

Η υπαρξιακή αγωνία μιας γυναίκας, η οποία αγωνίζεται να σπάσει τα ψυχολογικά, συναισθηματικά και πνευματικά δεσμά της και να ουρλιάξει την ύπαρξή της στον κόσμο. Η ταινία του Χαρατσάρη κατά την γνώμη μου πρέπει να αντιμετωπιστεί ως σύγχρονο εννοιολογικό έργο. Ας πούμε, ως video installation. Η μουσική επένδυση με το έργο του Ξενάκη «ΠΥΘΟΠΡΑΚΤΑ» αποδεικνύεται επιτυχημένη επιλογή. Εντείνει την ψυχολογική ένταση της πρωταγωνίστριας, η οποία κλιμακώνεται σταθερά μέχρι την τελική έκρηξη στην οποία απολήγουν όλα. Μια ταινία, μια κραυγή.

 

13. Αυτή Που Είμαι

13_I am what I am

Το bullying που δέχεται μια μαθήτρια ΕΠΑΛ λόγω του χαμηλού αναστήματός της από συμμαθητή. Η εκδίκησή της και η λύση του των συναισθημάτων με τη συνειδητοποίηση ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ότι σε κάθε άνθρωπο μπορεί όχι μόνο να ενυπάρχει το καλό και να εκφραστεί και στο τέλος να βιωθεί. Πρόκειται για κινηματογραφική προσπάθεια μαθητών του 1ου ΕΠΑΛ Κορδελιού. Άρτια προσπάθεια, ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα και αναπάντεχα καλές ερμηνείες, δεδομένων των αναλογιών, από τους μαθητές του σχολείου. Η δημιουργικότητα και η καλλιτεχνική και η κοινωνική ευαισθησία είναι πρόδηλη από μια ομάδα μαθητών δημόσιου περιφερειακού σχολείου και αυτό από μόνο του είναι ένα ισχυρό μήνυμα προς όλους μας. Εύγε!

 

14. Sunday

14_poster manosnef 2

Η παρούσα προσπάθεια του Σέρφα περιγράφεται ως «ταινία ενηλικίωσης». Δυο έφηβοι έρχονται σε επαφή με πρώην κατάδικο φονιά, ο οποίος ζει στη Σαλαμίνα αποκομμένος από τον υπόλοιπο κόσμο, για να αγοράσουν ναρκωτικά για το πάρτυ της αποφοίτησής τους. Η επαφή με τον κατάδικο της «διπλανής πόρτας» εκκινεί μια διαδικασία ωρίμανσης μέσω της επαφής με το παράδειγμα προς αποφυγήν και την ειλικρινή μεταμέλειά του καθώς παραδίδει μάθημα αυτογνωσίας και αυτοκριτικής. Ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά άνισα δοσμένη. Το εύρημα με την συνταγή για ψαρόσουπα του πατέρα του κατάδικου ακροβατεί ανάμεσα στην αίσθηση της οικειότητας και την ανάγκη για γέλιο ή και απορία (το ξεκοίλιασμα του ψαριού είναι μάλλον κινηματογραφικά άστοχο). Η νοσταλγία και η παρακμή είναι βασικές αισθητικές παράμετροι σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.

 

15. Blind Trust

15_Blind Trust Poster

Αυτή είναι τυφλή, αυτός όχι. Αγαπιούνται αλλά αυτή δεν τον παντρεύεται αν δεν βρει το φως της, γιατί πιστεύει ότι θα ήταν άδικο γι’ αυτόν. Τελικά, αυτός δίνει με μια εγχείριση σ’ αυτήν την όρασή του και οι όροι αντιστρέφονται κυριαρχώντας στο τέλος η ακαταμάχητη και αιώνια δύναμη της αγάπης. Κλασικό love story φουλ στην υπερβολή. Όλα είναι πιθανά στον κινηματογράφο, όπως και στη ζωή, αλλά μια λογική επαγωγή και μεθοδολογία των πραγμάτων και των καταστάσεων, μόνο θετικά θα μπορούσε να συμβάλει στην ταινία του Αγγελίδη. Σε τελική ανάλυση η συγκίνηση είναι προφανώς ένας από τους στόχους του σκηνοθέτη, αλλά αν αντί για να ταυτιστώ με πιάσουν τα γέλια από την σουρεάλα της πορείας της υπόθεσης; Ε αυτό δεν είναι δικό μου λάθος… προφανώς.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s