Πολιτικη

“Γενναία” ή “μοιραία” “όχι”; Η μυθοπλασία ως πολιτική στον καιρό της κρίσης


mithos

Τη στιγμή που γράφονται αυτές εδώ οι γραμμές δεν έχει γίνει ακόμα γνωστή η οριστική απόφαση για το τελικό ποσοστό κουρέματος των καταθέσεων στις δύο χρεοκοπημένες τράπεζες της Κύπρου. Όμως αυτό είναι ένα ζήτημα, για το οποίο θα αποφανθεί σχετικά σύντομα η ίδια η ζωή, όσον αφορά δηλαδή το περιεχόμενο και την ορθότητα ή μη  της συγκεκριμένης επιλογής.

Επίσης, μεσοπρόθεσμα θα αποφανθεί και η ιστορία, για τις ευθύνες αυτών που έσυραν την Μεγαλόνησο, στην συγκεκριμένη επιλογή, αλλά και για τις σκοπιμότητες και τα παιχνίδια εξουσίας ντόπιων και ξένων που παίχτηκαν στην πλάτη του κυπριακού λαού. Τίς πταίει; Τί πταίει; Πώς οδηγήθηκε η κατάσταση εδώ που οδηγήθηκε; Όμως αυτά είναι ερωτήματα με τα οποία θα ασχοληθούν οι ιστορικοί.

Είναι ή δεν είναι εθνική, στρατηγική επιλογή η ένταξη στην ΕΕ; Αν ναι, τότε και η σύμπλευση με τους επίσημους κανόνες που αυτό το club θεσμικά ορίζει, είναι το μόνο λογικό συμπέρασμα. Επίσης, επειδή εκτός από club εταίρων πρόκειται και για θέατρο συγκρουόμενων συμφερόντων, είναι απολύτως θεμιτή η προσπάθεια να διαμορφώνεις τους κανόνες λειτουργίας του με βάση τα εθνικά συμφέροντα.  Και επειδή υπάρχουν αδύναμοι, ισχυροί, ισχυρότεροι και ηγεμονεύοντες, οι διαμορφούμενες σχέσεις εξουσίας είναι εκ των πραγμάτων άνισες. Γνωστά και τετριμμένα πράγματα θα μου πεις.

Κάπως έτσι άλλωστε η Ελλάδα και η Κύπρος εντάχθηκαν στην Ευρωζώνη. Όχι βέβαια επειδή ήταν πολιτικά ή οικονομικά πανίσχυρες  τη δεδομένη χρονική στιγμή της εισόδου τους. Όχι, βέβαια. Ήταν ο πρώην Καγκελάριος Σρέντερ που “έβαλε πλάτη” για να γίνουμε οι Έλληνες δεκτοί. Ήταν τότε δηλαδή που τα συμφέροντα των ηγεμονευόντων της ΕΕ συνέπεσαν με τα συμφέροντα των λιγότερο ισχυρών. Φυσικά, αυτά τα γεγονότα ανήκουν στην κατηγορία εκείνη, που η επιλεκτική μνήμη των εθνών ανακαλούν ή καταπιέζουν κατά το δοκούν. Το ίδιο ισχύει και για τις μεγάλες ή παραδοσιακές φιλίες, τις εγκάρδιες συνεννοήσεις, τους σιδερένιους άξονες, τις Βορειοατλαντικές συμμαχίες κτλ.

Η πολιτική είναι ένα παιχνίδι, όπου το συναίσθημα λειτουργεί υπέρ ή ενάντια των εκάστοτε ανταγωνιζόμενων συμφερόντων. Πλην ελάχιστων περιπτώσεων, όπου η απειλή ενάντια στο έθνος είναι υπαρξιακή, η καλλιέργεια κλίματος “εθνικής ομοψυχίας” ενάντια στις “αισχρές απαιτήσεις” του εκάστοτε “κατακτητή” ή “αποικιοκράτη”,  στη βάση ενός “ηρωικού Όχι”, έχει εκ των πραγμάτων λαϊκιστικά χαρακτηριστικά, τα οποία υποδηλώνουν είτε προσπάθεια συγκάλυψης ευθυνών, είτε απόπειρα εκμετάλευσης ενός δράματος ως κολυμβήθρας του Σιλωάμ για  παλαιότερες “αμαρτίες”.

Η προβολή, στο πεδίο της πολιτικής, του οικογενειακού ή θρησκευτικού τύπου δεσμών (αδελφό κράτος, ομόδοξο έθνος κτλ) είναι εξόχως προφανές ότι αναπαράγεται κυρίως από τους ρομαντικούς και  τροφοδοτείται κυρίως από τους ιέρακες. Μπροστά στο χείλος της καταστροφής, ένα απροετοίμαστο κυπριακό κομματικό σύστημα, ενήργησε με αντανακλαστικά μυωπικά, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, έμπλεο πανικού για τις επικείμενες κατακλυσμιαίες εξελίξεις. Ανήγαγε σε εθνική επιλογή την άρνηση του σχεδίου της τρόικα και την μυθοπλασία της βοήθειας του “ξανθού γένους” σε πολιτική διέξοδο από την κρίση. Κάπως έτσι εμφανίστηκε ο Κύπριος υπουργός οικονομικών στη Μόσχα ως ικέτης. Χωρίς εναλλακτικό σχέδιο κυριολεκτικά παρακαλώντας για σωτηρία. Κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί θα έπρεπε η Ρωσία να “ξελασπώσει” την Κύπρο.

Τα αποτελέσματα αυτής της ασυλλόγιστης, σύμφωνα με τις εξελίξεις, επιλογής θα γίνουν γνωστά σε λίγες ώρες. Ήδη, διαφάνηκαν σε γεωπολιτικό επίπεδο τα πρώτα πλήγματα, με την αναγνώριση του ρυθμιστικού ρόλου της Τουρκίας στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων της Α. Μεσογείου από Ρωσία και Ισραήλ.

Πρόκειται για την ίδια ακριβώς μυθοπλασία σύμφωνα με την οποία θα “έσωζαν” την Ελλάδα η Ρωσία και η Κίνα, οι οποίες είχαν 170 δις έτοιμα για να χρηματοδοτήσουν τα τερατώδη χρέη και ελλείμματα της. Οι συνήθεις “σωτήρες” της Ψωροκώσταινας. Σημειωτέον, η Κύπρος αναζητούσε από τους Ρώσους απεγνωσμένα, μόνο κάτι παραπάνω από 5 δις ευρώ!

Είναι ακριβώς οι θιασώτες αυτού του επικίνδυνου παραμυθιού που έσπευσαν να χαρακτηρίσουν το “όχι” του κυπριακού κοινοβουλίου, “ηρωικό”. Άραγε η άρνηση αυτή σε ποιόν απευθυνόταν; Στους Γερμανούς, στο Eurogroup, στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στον ίδιο τον καπιταλισμό; Αυτά όμως τα ερωτήματα τούτες τις στιγμές φαντάζουν τελείως ξεπερασμένα.

Εν τέλει, τίθεται το ζήτημα (και εδώ, στο διεθνές πολιτικό και οικονομικό παιχνίδι), με όρους όμως τραγωδίας πια, του νόμιμου και του ηθικού. Όχι με τη μορφή διλήμματος. Σ’ αυτό το πλαίσιο τέτοιου είδους διλήμματα δεν υφίστανται. Τίθεται ως ερώτημα αποκαλυπτικό για τον διαχωρισμό πρόνοιας και αφέλειας. Το τι αντιστοιχεί με τι, το αφήνουμε στην κρίση του καθενός…

Και κλείνω παραθέτοντας τα λόγια του Στ. Ράμφου:

“…πρέπει να μην ξεχνάμε ότι το μυαλό του Έλληνα είναι μια θημωνιά που παίρνει συνεχώς φωτιά από τις φαντασιώσεις του, αλλά πρέπει να ξέρουμε ταυτοχρόνως ότι υπάρχουν φωτιές που σβήνουν με νερό και φωτιές που σβήνουνε με αίμα.”

ΥΓ.

Το διαφαινόμενο, τελικό “ναι”, πως άραγε θα χαρακτηριστεί; Της υποτέλειας; Της προδοσίας; Της δειλίας;

Και κυρίως, έναντι ποίου;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s