Κοινωνια

Σουρδαμάρα ή η ευτυχία είναι αυτό…


fanoi

Κυριακή απόγευμα. Η πόλη αδειανή και εγώ πίνω τον διπλό ελληνικό μου σε ένα από τα καφέ της πλατείας Συντάγματος. Μέτριος στη ζάχαρη όπως και στην εκτέλεση, δυστυχώς. Όμως θα προσποιηθώ τουλάχιστο ότι τον απολαμβάνω. Άλλωστε, η απόδειξη κάτω από το πιατάκι επιμένει, εξόχως ενοχλητικά, να μου υπενθυμίζει, πως αφού τον πλήρωσα όσο τον πλήρωσα, καλά θα κάνω να τον απολαύσω χωρίς πολλά πολλά λόγια.

Καθήμενος και μόνος, εγώ, οι σκέψεις μου, το λουκουμάκι που τραβάει την προσοχή μου δίπλα από το φλυτζάνι και βέβαια ο κάθε λογής πελάτης του καταστήματος, που περνάει από δίπλα μου γρήγορα γρήγορα για να χωθεί στο WC.

Πιο αποτυχημένη επιλογή τραπεζιού δεν θα μπορούσα να κάνω (sic). Τέλος πάντων…

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που αναρωτιέμαι, πως στο καλό βρέθηκα στο συγκεκριμένο σημείο, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Στην Κοζάνη, γίνεται χαμός. Καρναβάλια, γλέντι, κιχιά, τοπικά χύμα κρασιά, χάλκινα, φανταστικά τραγούδια με καταπληκτικό πιπεράτο στίχο. Δεν υπάρχει καλύτερο μέρος, κατά τη γνώμη μου να βρίσκεται κάποιος.

Και όμως εγώ βρίσκομαι στο κέντρο της Αθήνας, με έναν απαίσιο και τρισάθλιο (ας μην κοροϊδεύω άλλο τον εαυτό μου) ελληνικο καφέ, να προσπαθώ να πνίξω τον πόνο μου, που και φέτος χάνω τα απίστευτα ποσά τρελής θετικής ενέργειας των συμπατριωτών μου Κοζανιτών.

“Σουρδαμάρα”, δηλαδή, εδώ και τώρα.

Σουρδαμάρα και που θα την ευρούμε; Χαβαλές, πικάντικο χιούμορ, κασμέρια, άφθονο κρασί, εκρηκτική διάθεση και δώστου μέχρι το πρωί. Και χορός γύρω από τη φωτιά του φανού, και παγωμένος άνεμος, και όλοι δίπλα δίπλα να προφυλαχτούμε, και όλοι να τραγουδίσουμε και να γελάσουμε πονηρά και λίγο υποκριτικά με τα σκωπτικά λόγια των τραγουδιών, και να αγκαλιάσουμε σφιχτά τον/την αγαπημένο/νη μας, και να επιστρέψουμε στα βασικά.

Ναι, αυτό είναι! Στα βασικά!

Τελικά αυτό ίσως να είναι, όχι το βαθύτερο, αλλά το μοναδικό, το απόλυτο νόημα της σουρδαμάρας. Επιστροφή στα βασικά.

Εντάξει όλοι έχουμε λιγότερο ή περισσότερο μιζεριάσει με την κατάσταση της χώρας και της τσέπης μας. Πολλοί συνάνθρωποί μας υποφέρουν κάθε μέρα ανεβαίνοντας τον προσωπικό τους γολγοθά. Πρωταγωνιστώντας στο προσωπικό τους δράμα. Δίνοντας την μάχη της επιβίωσης. Μια μάχη αληθινά υπαρξιακή.

Όμως όσο αληθινή και αν είναι αυτή η σκληρή πραγματικότητα, άλλο τόσο αληθινή είναι και η ελπίδα όλων μας για ένα καλύτερο αύριο. Η ελπίδα που κρύβεται στα μικρά καθημερινά πράγματα. Εκεί που μικρές αναστάσεις ψυχής συμβαίνουν κάθε μέρα και που απλά πρέπει να προσπαθήσεις λίγο παραπάνω για να τις δεις, να τις ακούσεις, σχεδόν να τις αφουγκραστείς.

Και κάποιες, ορισμένες στιγμές, αυτές εκπληρώνονται και συντονίζονται. Κορυφώνονται και εκρήγνυνται πάνω από τα κεφάλια όλων με τη μορφή βεγγαλικών εκδηλώσεων πίστης. Πίστης ότι αύριο ξημερώνει μια μέρα, αν όχι απαραίτητα καλύτερη, αλλά γοητευτικά ανοιχτή σε ενδεχόμενα.

Ενδεχομένως, όχι απαραίτητα, αλλά ενδεχομένως, αύριο να έχω την υγειά μου, να έχω τη δουλειά μου, να σ έχω δίπλα μου, μαζί μου για πάντα…
Ενδεχομένως, να είμαι ευτυχισμένος, ξανά, όπως θα έπρεπε να είμαι και έχω πεισθεί ότι δεν είμαι. Αλλά μήπως είμαι και δεν το έχω καταλάβει;
Τελικά τί είναι ευτυχία; Όχι. Δεν είναι αυτό το ερώτημα.

Την ευτυχία δεν την περιγράφεις. Απλά τη βιώνεις. Αυτό είναι η ευτυχία. Ποιό; Μα αυτό. Η ευτυχία είναι αυτό, αγαπητέ μου Φάμελλε, που δεν περιμένουμε να ´ρθει, αλλά αυτό που έχει ήδη έρθει.

Ευτυχία, είναι η εδώ και τώρα βίωση της ευτυχίας. Και πως γίνεται αντιληπτή; Απλό! Με το να μην μπορείς να αρθρώσεις λέξη για αυτήν. Την ευτυχία τη φωνάζεις, την τραγουδάς, τη χορεύεις, την σκας στα γέλια πέφτωντας στο πάτωμα, τη φιλάς στα χείλη σαν τρελός λες και κρέμεται η ζωή σου από αυτό το φιλί.

Η ευτυχία είναι εδώ και αν τη θέλεις μπορεί να γίνει δική σου και δική μου. Αρκεί να το θέλεις… Άσε τις υπεκφυγές. Αρκεί να το θέλεις σου λέω και πίστεψέ με.

Κι όσον αφορά τη σουρδαμάρα; Αυτή είναι η σφαλιάρα στα μούτρα. Η υπενθύμιση που και συ και εγώ χρειαζόμαστε ότι πρέπει επιστρέψουμε στα βασικά. Για να βρούμε την ευτυχία πρέπει να επιστρέψουμε στα βασικά. Κατάλαβέ το.
Μαζί, όμως. Αυτό είναι το μυστικό. Μαζί! Μόνος και μόνη δεν γίνεται.

Αυτό φωνάζει η σουρδαμάρα.

“Μη το φοβάσαι το κρύο γιατί είμαστε μαζί και γι’ αυτό ανίκητοι και γι’αυτό ευτυχισμένοι”.

Μαζί!

Advertisements

3 thoughts on “Σουρδαμάρα ή η ευτυχία είναι αυτό…

  1. Διαβάζοντάς σε, γεύτηκα τον αποτυχημένο σου καφέ, επισκέφθηκα τα Κοζανίτικα δρομάκια και σκόνταψα σε μια σερπατίνα για να καταλήξω να νίωσω μαζί σου την ανάγκη σου που είναι και ανάγκη μου και αυτό είναι μια δόση πολυπόθητης ευτυχίας. Πράγματι, το “μαζί”!!

    Like

  2. έτσι ακριβώς είναι…μόνο με το “μαζί” γίνονται όλα αυτά..και αν το σκεφτείς όλη αυτή η θετική ενέργεια στα γλέντια της Κοζάνης προκύπτει από το “μαζί” σαν τρόπο ζωής:)

    Like

  3. Pingback: Μια Κυριακή “tailor made”! | hybridees

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s