Κοινωνια / Πολιτικη

Το θέατρο “Χυτήριο” ως saloon O.K. Corral


Άραγε πρέπει να μας προκαλούν έκπληξη τα γεγονότα στο θέατρο “Χυτήριο”; Μήπως δεν έχουν ξαναγίνει πάμπολλες φορές τέτοιου είδους “ιερές” διαμαρτυρίες στο παρελθόν; Να θυμίσω την Art Athina; Το κάψιμο του βιβλίου του Μίμη Ανδρουλάκη “Μ εις την ν” και τη συνακόλουθη απαγόρευσή του από τον Εισαγγελέα Θεσσαλονίκης το Μάρτιο του 2000; Το 2000! Άλλοι γιόρταζαν το millenium και άλλοι έκαιγαν βιβλία όπως στη ναζιστική Γερμανία. Διότι η έλλειψη ανοχής στο διαφορετικό, είτε αυτό είναι φύλο, άποψη, σεξουαλικότητα, εθνικότητα, θρήσκευμα κτλ, στην Ελλάδα έχει μακρά παράδοση!

Και ποιος είναι ο ρόλος της Χρυσής Αυγής σε όλο αυτόν τον πανζουρλισμό μπροστά στο θέατρο, εν τέλει;

Πιστεύω ότι το να εστιάζουμε στην παρουσία του βουλευτή Παναγιώταρου στα επεισόδια είναι ένα ακόμα τραγικό λάθος που διαπράττουμε ως κοινωνία αλλά και ως πολιτικά όντα.

Η Χρυσή Αυγή συνεπής στην τακτική της, λειτουργεί ως αγωγός και καταλύτης της διογκούμενης οργής και της απογοήτευσης ενός σημαντικού, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, μέρους του χειμαζόμενου λαού. Δεν τις παράγει εκ του μηδενός, τις δίνει έκφραση λεκτική και πρακτική.  Είναι ο “γεροδεμένος” ώμος παρηγοριάς των απανταχού “κατατρεγμένων” και αδικημένων”, “πατριωτών” Ελλήνων. Είναι η φωνή και, το πιο ενδιαφέρον,ο μυς όλων αυτών των ανθρώπων που νιώθουν ότι το κράτος τους έβαλε στο περιθώριο και που τώρα στον καιρό της κρίσης μην έχοντας άλλο αποκούμπι, στρέφονται στην “στοργική” αγκαλιά των “καλών παιδιών” της Χρυσής Αυγής.

Αλλά αυτά όμως τα γνωρίζουμε εδώ και καιρό.  Αυτή είναι η ρητορική που επικρατεί στο δημόσιο λόγο για τη Χρυσή Αυγή.

Και μόλις φτάσαμε στην πηγή του προβλήματος. Ο δημόσιος λόγος!

Όσο η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίζεται από τα υπόλοιπα κόμματα, τα ΜΜΕ και τους φιλελεύθερους δημοκράτες γενικότερα, ως συμμορία ανεγκέφαλων νεοναζί, τόσο θα φουντώνει η λαϊκή υποστήριξη προς τον κ. Μιχαλολιάκο και τους συν αυτώ. Αυτό, διότι η ψήφος στη Χρυσή Αυγή δεν έχει μόνο χαρακτηριστικά διαμαρτυρίας. Η συνεχής δημοσκοπική άνοδος φανερώνει στήριξη θετική. Αντίλογος του τύπου “νεοναζί, φασιστική συμμορία, παράφρονες, το αβγό του φιδιού που εκκολάπτεται” και άλλα τέτοια απελπιστικά αναχρονιστικά συνθήματα, φανερώνουν όχι μόνο την πλήρη αδυναμία άρθρωσης συγκροτημένου δημοκρατικού πολιτικού λόγου, αλλά και την απόλυτη αμηχανία αντίδρασης απέναντι σε ένα μειονεκτικό μεν, αλλά κλειστό και αυτοσυντηρούμενο σχήμα λογικής.

Η Χρυσή Αυγή μιλάει με απλά επιχειρήματα απευθείας στο θυμικό του Έλληνα. Στη θέση πχ “έξω οι μετανάστες από την Ελλάδα, γιατί μας παίρνουν τις δουλειές και τις θέσεις στα νηπιαγωγεία και στους παιδικούς σταθμούς” δεν μπορεί απλά να αντιτάσσεις ότι αυτό είναι ρατσισμός, ξενοφοβία κτλ. Απέναντι σε μια τόσο ευθεία “λύση” ενός  ζητήματος (πραγματικού ή φανταστικού, δεν έχει καμία απολύτως σημασία), δεν είναι δυνατό να απαντάς με πολύπλοκα θεωρητικά σχήματα.

Αλήθεια, πιο είναι το ποσοστό των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής που μπορούν να διακρίνουν τις διαφορές μεταξύ ρατσισμού και ξενοφοβίας; Το αντίστοιχο ποσοστό των υπόλοιπων ψηφοφόρων;

Εμφανίζεται ο κ. Τατσόπουλος στο πάνελ του κ. Ευαγγελάτου για να ξιφουλκήσει ενάντια στον βουλευτή Παναγιώταρο, με ποιό ηθικό ανάστημα, άραγε; Αυτός που λίγους μήνες πριν, σε πλήρη σύγχυση, διέταζε τον εκπρόσωπο της Δημοκρατικής Συμμαχίας να το βουλώσει και μάλιστα με γλώσσα σώματος εξαιρετικά απειλητική;

Η μάχη με την ακροδεξιά πρέπει να δοθεί στο επίπεδο των ιδεών και των απόψεων με τρόπο σαφή και ξεκάθαρο. Η στείρα και απαρχαιωμένη συνθηματολογία, η λογική της άρνησης και οι κραυγές από κόμματα και πολιτικούς που αποτελούν μέρος του προβλήματος δεν μπορούν, εξ’ ορισμού, να αποτελούν απάντηση στην ακροδεξιά ρητορεία  Και ναι, η σημερινή αριστερά είναι και αυτή μέρος του προβλήματος. Τα εναπομείναντα αστικά φιλοευρωπαϊκά κόμματα, το μεγαλύτερο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ, η λαϊκή, πατριωτική δεξιά του κ. Καμμένου, συνδέονται με τους ψηφοφόρους τους μέσω του ίδιο ομφάλιου λώρου. Τον λαϊκισμό. Και σ’ αυτό μοιάζουν απόλυτα με τη Χρυσή Αυγή. Η θωπεία προς την πλατεία των “αγανακτισμένων”, η συναντίληψη για την ακτιβιστική δράση, η κοινή και βασανιστικά κοινότοπη αντιμνημονιακή ρητορική, συνδέουν τα mainstream κόμματα με τη Χρυσή Αυγή κατά τρόπο προκλητικά ταυτόσημο. Γι’ αυτό το λόγο έπαψε ο μέσος Έλληνας να τη θεωρεί αξιοπερίεργο φρικιό του τσίρκου, αλλά σοβαρό και ισότιμο παίκτη της πολιτικής ζωής της χώρας.

Πως είναι λοιπόν δυνατό μια μη επιχειρηματολογία να είναι ισχυρή απέναντι στην πλημμυρίδα της ακροδεξιάς; Πως θα πειστεί ο ψηφοφόρος της Χρυσής Αυγής ότι η επιλογή του είναι ατελέσφορη; Ποιος έχει το απαιτούμενο κύρος να τον πείσει για αυτό και με ποια ικανή επιχειρηματολογία θα το πράξει; Η απουσία συγκροτημένου λόγου απέναντι στη Χρυσή Αυγή ισοδυναμεί με άρνηση διαλόγου. Είναι κάτι τέτοιο συμβατό με τη δημοκρατία; Μπορεί να αποτελεί επιλογή; Μήπως αυτό μπορεί να ερμηνευτεί και ως σνομπισμός απέναντι στους “λούμπεν ακροδεξιούς”; Έχουμε χρόνο για τέτοιες “πολυτέλειες”;

Η δημοκρατία δεν είναι γουέστερν να έχει ανάγκη υπεράσπισης από “τσαμπουκάδες” όπως τον Γουάιατ Ερπ και τη συντροφιά του. Η χώρα δεν είναι Tombstone, ούτε το “Χυτήριο”, το O.K Corral. Μπουχτίσαμε από τους Ερπ αυτής της χώρας, ας αλλάξουμε κανάλι επιτέλους! Ας δούμε ένα ντοκιμαντέρ… έτσι γι’ αλλαγή βρε αδερφέ!

Advertisements

One thought on “Το θέατρο “Χυτήριο” ως saloon O.K. Corral

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s